ستاره ی سهیل

همچون شمع که در گریستن خویش ، قطره قطره می میرد

ذوب می شوم و محو می شوم و پایان می گیرم

مانند غریقی در طوفان تنها مانده ام

آخرین فریادهای خسته ام را

که تو را می خواند

 بشنو

 بشتاب

او را دریاب

به تماشای کدامین شبت نشستی که ستاره ات را گم کردی؟

اشکهای تو سهم کدام غم شده که به خنده هایت مجال خندیدن نمی دهند؟

تو کنار کدام غروب خانه نشین شده ای که بوی طلوع دستهای من

به دستانت نمی رسد؟

نکند باز هم پر از خیال با من بودنی که مرا نمی بینی؟

از شب بپرس نبودن هایمان چقدر اشک به لحظه هایمان فروخته

که ثانیه ها با بودنمان پر نمی شوند.

از خورشید بخواه که حسرت روزهایمان را نخورد و به اشک هایت بسپار

که به چشم هایت فرصت دهند تا از کلمات من پر شوند.

از باد بپرس چرا هنوز نگاهم تن پوش شب پره های نگاهت نشده

و سهم لاله های پشت پنجره یک شمع بی ذوق است.

بیا از دنیا بپرسیم چند قدم تا به هم رسیدنمان،

چند نفس تا نفس کشیدن تنهاییمان مانده است

خسته شدم ،

نیست شدم ...

.

گوشم از این حرف ، پُر است:

.

                   " آخر غصُه ، مُردن است !

.

مُردن من ،

.

همین دَم است !

.

                         " که از تو دورمانده ام .

.

من که بدون روی ِ تو ،

.

رو ، به هوا ، نمیکنم.

.

من که بدون چشم تو ،

.

بنده دعا نمیکنم.

.

دور شدی ،

کور ، شدم.

.

                       " مشعل ِ بی نور شدم.

.

من !

.

که بدون اسم ِ تو ،

.

اسم ، صدا  نمیکنم.

.

ماه ،

.

چه ماه ِ کاملی !

.

دست مریزاد ، خدا !

 .

من که بدون روی تو

ماه نگا نمیکنم .